blog

Windmolens 2.0

installatiebranche

Windmolens staan in de weg. Bederven het uitzicht. Maken lawaai. En vogels en vleermuizen houden er niet van. Toch is de pijnlijke vraag, zolang we nog geen circulaire economie hebben: wat heb je liever?

Windmolens 2.0
Suzanne van de Kerk

Een steenkolencentrale die 40 jaar mee gaat? Een kerncentrale die een theoretische levensduur heeft van 40 tot 60 jaar, maar meestal al gesloten wordt na 20 jaar (met uitzondering dan van de ‘onze’ in Borssele)? Gronings gas? Of dan toch maar windmolens, die na 15 jaar verwijderd of vervangen worden? Ik ben voor windmolens. Ook op zee, maar in mijn dorp zijn ze tegen.

Het emotionele tegenargument is natuurlijk waar als een koe. Ze staan in de weg bij een ondergaande zon. Het meest feeërieke plaatje wordt bedorven. Fototoestellen kunnen in de tas blijven. Het tweede tegenargument is dat de toeristen wegblijven. En dat dit miljoenen inkomstenverlies als gevolg heeft. Dat snijdt denk ik geen hout. Duitsers geloven in de Energiewende en lijken molens daarom acceptabel te vinden. En nationale strandbezoekers blijken bij een hittegolf niet met hun voeten te stemmen.

Het is dus leuk bedacht, maar onderbouwd is het niet.
Dan blijft dus alleen de emotie over. Maar hoe moet je die wegen in een rationele discussie over klimaatverandering en de reductie van CO2? Dat kan niet, dat zijn ongelijke grootheden. Er is dus geen keuze.

Maar is er een manier om het lijden draaglijk te maken? Het wachten is eigenlijk op windmolens 2.0. “Ons dorpje aan zee gaat akkoord met windmolens op zee, maar dan willen we de transparante uitvoering. En met wat intelligenter licht s.v.p. (dat bijvoorbeeld alleen aangaat als er een schip aankomt)”. Dit moet toch op te lossen zijn in het laboratorium van de windmolenbouwers?



Lenny Vulperhorst is adviseur bij Andersson Elffers Felix in Utrecht en kustbewoner.

Reageer op dit artikel